گدازه های خورشید

گره گشا.......

2011-12-30T01:32:00.000-08:00

گره ...گره ....گره

زندگی این کلافه بهم تنیده بی سرنخ

غرقش که میشوی ،غرقت میکند...

می مانی چه کنی؟

در اوج تحیرت در روزهایی که هیچ کس یاری گرت نیست

با دستانی خالی و سرد

ناگاه دستهایی کوچک دستهایت را میفشارد

برمیگردی..نگاه میکنی

می بینی اش

ایستاده است قدش کوتاه ست و نگاهش افسرده

در نی نی چشمانش غمی هزار ساله نهفته ست

اما درخششی اهورایی در عمق چشمان غمگینشمیخکوبت میکند

بی اختیار دستانش را محکم تر میفشاری..نامش را هنوز نمیدانی

کلافه زندگیت را میگیرد

با همان دستهای کوچک گره هایت را میگشاید..گره به گره

و غصه هایت را....

نگاهش میکنی ..اشک هایش جاریست

زمزمه ایی بر لب دارد

گوش تیز میکنی ..انگار دارد با کسی حرفمیزند

نزدیکتر که میشوی ..می شنوی

از هر جمله چند کلمه اش باباست....

گره هایت را گشاده ....کلافه ات راپیچانده

دستت میدهد ... خیس است ..از اشکهایش

میرود ..صدایش میکنی

آهای دختر نامت چیست؟

برمیگردد ...

لب باز میکند: تا قبل از دهم محرم شصت و یک هجری رقیه بنت الحسین(ع)

اما امروز فقط رقیه.... بی حسین

میشناسی اش..اینبار اشکهای توست که جاریمیشود

جوابش میدهی:

نه بانو، امروز فقط بی بی رقیه خاتون گرهگشا.......

تبسمی میکند....میرود

و کلاف هنوز خیس اما گشاده در دستهایتمیدرخشد....

تقدیم به پیشگاه بانوی سه ساله حسین (ع).....

قوانین وارونه!

2011-12-11T12:45:00.000-08:00

والا ادم نمیدونه با این جماعتی که فکر نمیکنن و حرف میزنن چیکار باید بکنه!
شکل بدترش اینه که این ادما میرن توی دستگاه تصمیم گیری مملکت هم میشینن و هی قانون های قشنگ تصویب میکنن
امروز توی مجلس در مورد تعطیلی هایی که در مورد آلودگی هوا انجام میشه تصمیماتی اتخاذ شد که بنده به شخصه مات موندم! قرار شده در صورت آلودگی البته اگر اون آلودگی مورد تایید آقایان قرار بگیره و اثبات بشه که آلودگی واقعا برای سلامت بشریت مضرره و لازمه حتما مداراس وادارات تعطیل بشن بعدا انوقت که همه باهم موافق بودن اعلام کنن فلان روز مثلا تعطیله!
و از اونجایی که شاهد همیشه از غیب میرسه ما امروز در اهواز با گرد و غبار شدید روبرو بودیم
و 13 درصد آلودگی بالای حد استاندارد رو فرستادیم در ریه های مبارک و تعطیل هم نشدیم در حالی که در اخبار اعلام فرمودن مدارس اهواز تعطیل شده!البته نوبت بعد از ظهر رو انگار لطف کردن تعطیل کردن در حالی که شدت آلودگی صبح بسیار بالا بود و آهنگ پس زمینه تدریس امروز ما صدای سرفه های بچه هایی بود که از بوی خاک و غبار مرتب بلند میشد!
خلاصه تق به توقی میخوره و بین تعطلینی میشه که آقایون میتونن برن شمال یا سفر یا لالا استراحت اشکال نداره تعطیل بشه
اما بچه های من باید خاک بخورن و درس بخونن چون آقایون باید اول تایید کنن بعد ما از خاک خفه بشیم و بعد...شاید...روزی....
ای خدا به فریاد ما برس!

هویت تاریخ

2011-11-27T13:53:00.000-08:00

آقاجان،مولاجان،حسین جان.....
دلتنگم.....
شاکی ام....
شاکی از طایفه ای که روشن ترین خورشید را در اوج تلالو خویش انکار میکنند....
طایفه ای که کورند و نابینایشان را دلیل بر نیستی هست ترین هستی میدانند...
انگار این طایفه هیچ بویی از آدمیت مبرده اند...
طایفه ای که زنده ترین زنده گان را مرده میخوانند خود از چه تبارند؟؟؟؟
اینان که آبروی بشریت را انکار میکنند و برای اثبات خویش از اساطیر دم میزنند
آیا میدانند که بزرگترین اساطیر ایران خواهان آزادی و آزاد مردی بودند ؟
و آزادمردی چیست ؟
مگر ابنکه آزاد مرد آنست که تمام داشته هایش را در مقابل اثبات حقیقت بدهد
وسر تسلیم در پیشگاه هیچ ستمگری فرود نیاورد؟
مگر حسین غیر از این بود؟
ما ایرانی هستیم ،به ایرانی بودنمان مینازیم،تاریخ ما همه هویت ماست اما......
....حسین هویت همه تاریخ است
هویت ما فقط یک نام است ...حسین
بگذارید ما را بی هویت بخوانند که ما زندگان همیشه تاریخیم

استعداد....

2011-11-19T11:43:00.000-08:00

این حرفی رو که میگن سن و سال توی شعور و فهم آدم زیاد تاثیر نداره رو من خیلی قبول دارم
این چند ساله که با رده سنی نوجوان سرو کار پیدا کردم این موضوع رو خوب برام اثبات کرده
بعضی از دانش آموزهام اینقدر خوب و باهوش هستن که با یه جمله کوچیک من سیل سئوالهایی
رو سرم جاری میکنن که گاهی به ذهن خودم هم نمیرسه!
وقتی باهم حرف میزنیم یا ازشون نظری میخوام گاهی اینقدر ایده های جالبی از ذهن های خلاقشون
تراوش میکنه که خودمم می مونم!
کم کم داشتم از این نسل جدید ناامید میشدم...نسل قبل از ما بهمون میگفتن شما بی هویت شدین حالا ما اینا رو نقد میکنیم!
ولی باور کنید میشه به این نسل جدید هم اعتماد کرد...میشه بهشون امیدوار بود...بله!

زیر یه خم........

2011-07-20T14:29:00.000-07:00

به قول یه بنده خوب خدا وقتی ناراحتی زیر یه خم ناراحتیت رو بگیر و بزنش زمین تا ملت بخندن و.....
اما بعضی وقتا واقعا نمیشه زیر یه خم یه چیزهایی رو گرفت
اونم وقتیه که مجبوری کاری رو بکنی که دوست نداری یا به خاطر کاری سرزنش میشی که اصلا به تو ربطی نداشته
یا اگر هم داشته تو کاری از دستت برنمی اومده که انجام بدی پس تسلیم شرایطت شدی
و اونوقت به این خاطر ازت برنجند یا گله کنند و بدتر از اون سرزنشت کنن....
دنیای غریبی شده نمیدونم چرا ادمهایی که همیشه باهم در تعامل هستن و مثلا درکنار هم زندگی میکنن یا رفیقن یا همکارن
بعضی وقتا توقعاتی از ادم دارن که ادم از پسشون برنمیاد و توجیه و توضیحی هم برای این نتونستنش نداره
اما همین نشدن و نتونستن میشه مایه دلخوری و ناراحتی و قهر و غصه و خیلی چیزای دیگه
اونوقته که هرچی میخوای زیر یه خم ناراحتیت رو بگیری و بزنیش زمین جاش خودت زمین میخوری
بله........
پی نوشت:مطلب کاملا شخصیه و به کس خاصی ربط پیدا نمیکنه یه دردودل ساده وبلاگیه دوستان لطفا رنجیده خاطر نشن!

می نویسم باز........

2011-07-17T12:45:00.000-07:00

مینویسم باز
این بار نه به وسعت قلب تنهایم
بلکه به وسعت تمامی جهانی که هنوز ذره ای از ان را نشناخته ام
می نویسم ..این بار با قلبی تهی و ذهنی رها
نه خواب هایم و نه کابوس هایم را..هیچ کدام
این بار قلم را به سنگ سینه میتراشم
و به جوهری از عصاره همه آه های زمین.....
مینویسم باز....همرهم باشید

سیاه کوچکم بخوان...

2011-01-22T12:25:00.000-08:00

کلاغ لکه ننگی بود بر دامن هستی و وصله ناجور بر لباس آسمان و
صدای ناهموار و ناموزونش خراشی بود بر صورت احساس .
با صدایش نه گلی می شکفت نه لبخندی .
صدایش اعتراضی بود که در گوش زمین می پیچید .
کلاغ ، خودش را و بودنش را دوست نداشت .
کلاغ از کائنات گله داشت و فکر می کرد در دایره قسمت نازیبایی ها سهم اوست
و نظام احسن عبارتی است که هرگز شامل او نمی شود . کلاغ غمگینانه با خود گفت :
کاش خداوند این لکه سیاه را از طبیعت می زدود و منقارش را برای همیشه ی می بست تا آواز نخواند .
خداوند گفت : صدایت ترنمی است که هرگوشی آن را بلد نیست .
فرشته ها با صدایت به وجد می آیند
سیاه کوچکم بخوان ، فرشته ها منتظرند
کلاغ هیچ نگفت
خداوند گفت : سیاه چنان مرکب است که زیبایی را از آن می نویسند
و تو این چنین زیباییت را بنویس
و اگر تو نباشی جهانم چیزی کم دارد .
خود را از آسمانم دریغ نکن
کلاغ باز خاموش بود
خداوند گفت : بخوان ، برای من بخوان
این منم که دوستت دارم
سیاهیت را ، خواندنت را
و کلاغ خواند
این بار اما عاشقانه ترین آوازش را
و جهان زیبا شد ...

این متن رو یکی از دوستان فرستاد و من گذاشتم تا بقیه هم بخونن و مثل من لذت ببرن

خط قرمز...

2011-01-17T10:51:00.000-08:00

چقدر دلم میخواد یه مداد قرمز دستم میگرفتم و روی همه چیزهایی
که ازشون متنفر بودم یه خط قشنگ میکشیدم
چقدر دلم میخواست کسی توی حریم خصوصیم دخالت نکنه
چقدر دلم میخواست هر درد ودلم بین خودم و کسی که باهاش حرف میزنم بمونه
و خیالم راحت باشه از اینکه جای دیگه نخونمش
کاشکی دلم بزرگتر بود و جا داشت و مثل همیشه خیلی از حرفهام رو توی خودش نگه می داشت
کاشکی اون گریه های لعنتی یاد میگرفتن هر جایی پایین نیان یا اصلا پایین نیان......
لطفا یه مداد قرمز بهم بدید...میخوام دور همه دنیا یه خط قرمز بکشم...........

معجزه

2011-01-06T07:13:00.000-08:00

خیلی دلم میخواد یه روز صبح از خواب بیدار بشم و ببینم معجزه شده
یه اعجاز واقعی...
همه چیز روبراه باشه و دیگه غصه ای نداشته باشم
کاش معجزه بشه ....یه تحول واقعی...
همه چیز درست بشه
همه چیز روبراه بشه
...................................
فقط معجزه بشه
معجزه.................

زمستون

2010-12-23T06:52:00.000-08:00

زمستون برای من همیشه معنی دو چیز رو میداد
ترانه زمستون افشین...
زمستون تن عریون باغچه زیر بارون..................
و بارون های بی امان شهرم...
که فعلا هیچ خبری ازشون نیست
اما بازم خوش اومدی فصل قشنگ خدا..........

آسمانی در زمین....

2010-11-22T07:21:00.000-08:00

و هیچ آسمانی را ندیدم که مانند تو از فرش به عرش رسد
آسمانی در زمین.....
تمامی زمین همواره شرمنده قدوم توست...
و همه نخلستان ها دلتنگ و بی قرار دستهایت...
و چاههای جهان گوش هایشان را تیز کردند شاید لحظه ای صدای یا رب یا رب تو را بشنوند..
و محراب مسجد کوفه هنوز بر کعبه می نازد که صدای تو را وخون تو را میزبان بود...
و کعبه بر همه ملکوتیان و زمینیان می نازد که دیوارهایش اولین خوشامدگویان سیمای آسمانیت بود...
و غدیر ..غدیر ..غدیر که گر نبود غدیر و تو،تو و مصطفی....
دستهای تو و دستهای محمد ،نگاه تو و نگاه محمد....و تکرار یه کلمه
وآخرین وصیت اخرین فرستاده که فقط همان یک کلمه بود..
علی ..ایلیا...اعلی...نامی از نام های خدا......تو....علی
علی علی علی...........
اما چرا گوش های ثقیفه بنی ساعده کر شد و چشمهایش ندید ؟؟؟؟
مگر آسمان را در زمین نمی دید؟؟؟؟؟
نمیدانم............

تب دارم.............

2010-11-17T09:21:00.000-08:00

تب دارم......

آنقدر که حس میکنم درونم از حرارت ذوب می شود

تب دارم.....

لهیب سوزان گنگی از چشمانم بیرون می تراود

همه جا را محو میبینم ..مانند سراب

تب دارم....

قلبم سندان داغیست که تاب هیچ کوبشی را ندارد

تب دارم....

دستانم دو کوره گداخته و پاهایم ستون هایی از آتشند

میسوزم ....

در حریق تب ...

در حریق خویش....

در حریق دل....

میدانم تو هم آتشی ..می سوزی و میسوزانی

به نگاهی ...به صدایی....به لحظه ای...

سوختنت را دیده ام....سوختنمان را دیده ام در تابستانی داغ تر از تب خویش....

دوری.... اما از لهیب تب من میسوزی....

این چه گداختن مبارکی است؟؟؟؟

من این باهم گداختن را دوست دارم

دوست دارم ...این تب را ..این سوختن را ...این گداختن را ...و بیش از هرچیز.... تو را...

تب دارم.............

باران..

2010-11-05T11:54:00.000-07:00

دلم باران میخواهد....
تند و ریز،آنقدر که تمام جانم خیس شود
دلم باران میخواهد....
سرد و لطیف ،آنقدر که همه استخوان هایم به رقص در آیند
دلم باران میخواهد....
بارانی با صدای رعدهای وحشی، که قلبم را بلرزاند
دلم باران میخواهد....
که در زیر رگبارهایش بدوم ،جیغ بزنم،خیس شوم
و ذره ذره در قطرهایش محو شدم.....
دلم باران میخواهد....

ققنوس.....

2010-10-31T12:57:00.001-07:00

آسمانم ابری ست

چون هوای دل تو بارانی است

کام جانم تلخ است

چون دل خسته تو می جوشد

دستهایت دارد از لهیب دل تو میسوزد

آتشی خاموشی

بی صدا می سوزی

اما....

خوب من میدانم

که همه سوختنت ،روشنی بخش جهانی تار است

و تو آن ققنوسی کز ورای همه ی آتش ها

سر برون می آری

بال و پر می گیری

می روی تا خود اوج

میروی تا خود نور

تا طلوع خورشید

تا نگاه مهتاب

و بدان قصه تو

نه وهم است و نه خواب

نه فسانه ست ،نه خیال....

تو همان ققنوسی که ز خاکستر خود می بالد...............

تقدیم به یک بانو.....

خورشید من بتاب...........

2010-10-04T02:24:00.000-07:00

دلم تنگ شده...برای تو...تویی که همیشه بودی
رفیق لحظه های سخت و سنگی من....
همبازی روزهای کودکی...هم دل روزهای نوجوانی...
همراز لحظه های آتشین جوانی ام....
قصه ها و غصه هایم را فقط دل بزرگ تو تاب آورد...
که ذوب میشدم در نگاهت و آرام میگرفتم با کلامی هر چند اندک...
روزهای بارانی ام را چتر بودی و آتش خشمم را رود روان آرامشت میشست و میبرد انگار که از ازل آتشی نبوده
و این روزها.....
روزهای تصمیم و سرنوشت.....
روزهای نمیدانم ها و میدانم ها....
نمیگویم نیستی ...پنهانی ازمن
برون بیا.....
از پشت ابرهایی که نمیدانم از کجا آمدند...
خورشید من..بتاب بر همه تردیدهایم...بسوزان وسوسه های شیطان را
آرامم کن به کلامی....که کلامت داروی زخم های ناسور من است
میدانم می توانی.....
بتاب خورشید روشن من....

تقدیم به خورشیدی که بوی گلهای مریم میدهد............

کولی.........

2010-08-16T23:23:00.000-07:00

کولی ام ....
بی سرزمین....
بی مقصد.....
همیشه مسافر...
آشفته و ویران....
خسته.....
خسته از خویش
دلزده.....
دلزده از همه دنیا و ما فیها....
تمام دل خوشی ام خدایست که مرا می نگرد....
اوست که می دانم همیشه هست...هیچگاه نمی رود...
قهر نمی کند....قادر مطلق است.....
تابع هیچ شرط و شرایطی نیست
هروقت بخواهم هست ...می شنود...می بیند....
همه چیز را....غصه و قصه هایم را ... شادی های اندکم را...
و فقط اوست که می داند در این ویرانکده تن چه میگذرد........
و از همه دنیایش همین مرا بس...............

مرد مردستان طاها.....

2010-06-23T00:59:00.000-07:00

قرن هاست به هر بهانه ای از علی می گویند...
فرق هاست که به نام علی سینه چاک می دهند اما نمیداند که اصلا علی که بود
سالهاست که به نام عدالت علی حکومت ها شکل میگرد و نهایتا به سلطنت اموی مبدل میشوند...
نامت بلند باد مرد مردستان طاها....
نامت بلند باد که کسی جز تو نتوانست حقانیت خویش را تا ابد با همه تکفیرها و تکذیب ها
بر پیشانی ننگین تاریخ داغ زند
نامت بلند باد با که جز گوشه هایی از نهج البلاغه هیچ کلامی را گوهربارتر نیافتم که در وصفت بنویسم
که فقط کلامت میتواند تو را به تمامی جهان بشناساند و بس ....
و چه زیبا گفت رسول مکرم اسلام در وصفت که:
یا علی لایعرفک الا الله و انا
ای علی هیچ کس تو را نشناخت،جز خدا و من.....
خجسته باد قدوم اهواریت بر خاک تفدیده زمین که تشنه یک لحظه نگاه پر عظمت تو بود

فرازهایی از خطبه 175 نهج‌البلاغه

· خداوند با دلايل واضح خود ، براى شما جاى عذرى باقى نگذاشته و حجت را بر شما تمام كرده است و برايتان بيان فرموده كه چه كارهايى را خوش دارد و چه كارهايى را ناخوش، تا از آنچه خوش دارد ، پيروى كنيد و از آنچه ناخوش دارد ، اعراض نماييد.

· بدانيد كه اطاعت خداوند با سختى و درشتى همراه است و معصيت او با لذت و خوشى.

· دشوارترين كارها ، دور داشتن نفس است از هوا و هوسهايش.

· بدانيد ، اى بندگان خداى ، مؤمن شب را به روز و روز را به شب نمى‏آورد مگر آنكه به نفس خويش بدگمان است و پيوسته بر او عيب مى‏گيرد و از طاعت حق ، افزونتر از آنچه به جاى آورده ، از او مى‏طلبد.

· شفاى دردهاى خود را از قرآن بجوييد ، چون سختى پيش آيد از قرآن يارى خواهيد.

· در روز محشر آواز دهنده‏اى آواز دهد كه « هر عمل كننده‏اى در دنيا ، در اين جهان گرفتار عاقبت عمل خويش است ، مگر عمل كنندگان به قرآن » پس از عمل كنندگان به قرآن باشيد.

· پايدارى ورزيد، شكيبايى كنيد، پارسا باشيد. هر آينه شما را سرانجامى است... اسلام را هدفى است ، به هدف اسلام بگراييد . به سوى خدا رويد و حق او را در آنچه بر شما واجب ساخته و احكامى كه برايتان مقرر داشته است ، بگزاريد. من گواه شمايم و در روز قيامت از سوى شما حجت مى‏آورم.

· شما را برحذر مى‏دارم از دگرگونى در خلق و خوى و از نفاق. همواره زبان را يكى كنيد. رسول الله ( صلى الله عليه و آله ) فرمود : « ايمان هيچ بنده‏اى استقامت نپذيرد مگر آنگاه كه دلش استقامت پذيرد و دلش استقامت نپذيرد ، مگر آنگاه كه زبانش استقامت پذيرد . »

· مردم دو دسته‏اند : يكى آنكه از شريعت پيروى كند ، ديگر آنكه در دين بدعت آورد ، در حالى كه ، از سوى خداى سبحان او را نه از سنت برهانى است و نه از حجت پرتوى .

· بدانيد كه ظلم را سه گونه است : ظلمى كه هرگز آمرزيده نشود و ظلمى كه بازخواست گردد و ظلمى كه بخشوده است و بازخواست نشود . ظلمى كه هرگز آمرزيده نشود ، شرك به خداست . خداى تعالى گويد : « خدا نمى‏آمرزد كسى را كه به او شرك آورده باشد » و ظلمى كه آمرزيده شود ، ظلم بنده است به خود به ارتكاب برخى كارهاى ناشايست و ظلمى كه بازخواست مى‏شود ، ظلم كردن بندگان خداست به يكديگر .

· زنهار ، از دورنگى در دين خدا ، زيرا همراه جماعت بودن ، در كار حقى كه آن را ناخوش مى‏داريد بهتر است از پراكندگى در امر باطلى كه آن را خوش مى‏داريد.

· اى مردم ، خوشا كسى كه پرداختن به عيب خود او را از عيب ديگر مردم بازمى‏دارد و خوشا كسى كه در خانه‏اش بماند و روزى خود بخورد و به طاعت پروردگارش مشغول باشد و بر گناهان خود بگريد . چنين كسى ، هم به كار خود پرداخته و هم مردم از او آسوده‏اند.

پینوشت: بابایی عزیزم روزت مبارک

از مصطفی تا به علی.....

2010-06-20T21:00:00.000-07:00

خرداد ماه واقعه و حادثه ست....
خرداد گاهی آدم رو خرد میکنه و از نو میسازه...
چه مردهای بزرگی که در این ماه رفتند و چه حرمتهایی که شکسته شد.....
روزهای آخرش وقتی داره کوله بارش رو جمع میکنه زخمش رو میزنه و میره چون یادت می ندازه
سالها پیش توی همین روزهای آخر خرداد دو تا مرد بزرگ آسمانی شدن....
دوتا مرد که اگر خط نگاهشون رو دنبال کنی میرسی به عرش اعلی ...
مردهایی که کتابهاشون به سانسور و ممنوعیت چاپ مبتلا میشن
کتابهایی که هر کدوم میتونه نه تنها اسلام رو بلکه انسانیت رو بهت آنچنان که هست
و چقدر بی مهرن این طایفه مهرورز که از یکی یاد میکنن و از دیگری نامی هم نمیارن....
که کاش از همون اولی هم یادی نمی کردن که این گونه یاد کردنشون فقط تخریب شخصیت آسمانی اون شهید میشه
و چه زیباست وقتی در اوج این دلتنگی و بغض عمیق متنی رو میخونی که دوای دردت میشه
این متن رو شهید مصطفی چمران در رسای شهادت دکتر علی شریعتی نوشتن
میذارم تا شما همه بخونن تا یاد بگیریم مهرورزی و کرامت انسانی و مسلمانی یعنی چه......

مرثیه دکتر علی شریعتی به قلم شهید چمران

ای علی! همیشه فکر می‌کردم که تو بر مرگ من مرثیه خواهی گفت و چقدر متأثرم که اکنون من بر تو مرثیه میخوانم ! ای علی! من آمده‌ام که بر حال زار خود گریه کنم، زیرا تو بزرگتر از آنی که به گریه و لابه ما احتیاج داشته باشی!...خوش داشتم که وجود غم‌آلود خود را به سرپنجه هنرمند تو بسپارم، و تو نیِ وجودم را با هنرمندی خود بنوازی و از لابلای زیر و بم تار و پود وجودم، سرود عشق و آوای تنهایی و آواز بیابان و موسیقی آسمان بشنوی.می‌خواستم که غم‌های دلم را بر تو بگشایم و تو «اکسیر صفت» غم‌های کثیفم را به زیبایی مبدّل کنی و سوزوگداز دلم را تسکین بخشی.

می‌خواستم که پرده‌های جدیدی از ظلم وستم را که بر شیعیان علی(ع) و حسین(ع) می‌گذرد، بر تو نشان دهم و کینه‌ها و حقه‌ها و تهمت‌ها و دسیسه‌بازی‌های کثیفی را که از زمان ابوسفیان تا به امروز بر همه جا ظلمت افکنده است بنمایانم.

ای علی! تو را وقتی شناختم که کویر تو را شکافتم و در اعماق قلبت و روحت شنا کردم و احساسات خفته وناگفته خود را در آن یافتم. قبل از آن خود را تنها می‌دیدم و حتی از احساسات و افکار خود خجل بودم و گاهگاهی از غیرطبیعی بودن خود شرم می‌کردم؛ اما هنگامی ‌که با تو آشنا شدم، در دوری دور از تنهایی به در آمدم و با تو هم‌راز و همنشین شدم.

ای علی! همراه تو به کویر می‌روم؛ کویر تنهایی، زیر آتش سوزان عشق، در توفان‌های سهمگین تاریخ که امواج ظلم و ستم، در دریای بی‌انتهای محرومیت و شکنجه، بر پیکر کشتی شکسته حیات وجود ما می‌تازد

ای علی! تو مرا به خویشتن آشنا کردی. من از خود بیگانه بودم. همه ابعاد روحی و معنوی خود را نمی‌دانستم. تو دریچه‌ای به سوی من باز کردی و مرا به دیدار این بوستان شورانگیز بردی و زشتی‌ها و زیبایی‌های آن را به من نشان دادی.

ای علی! شاید تعجب کنی اگر بگویم که همین هفته گذشته که به محور جنگ «بنت جبیل» رفته بودم و چند روزی را در سنگرهای متقدّم «تل مسعود» در میان جنگندگان «امل» گذراندم، فقط یک کتاب با خودم بردم و آن «کویر» تو بود؛ کویر که یک عالم معنا و غنا داشت و مرا به آسمان‌ها می‌برد و ازلیّت و ابدیّت را متصل می‌کرد؛ کویری که در آن ندای عدم را می‌شنیدم، از فشار وجود می‌آرمیدم، به ملکوت آسمان‌ها پرواز می‌کردم و در دنیای تنهایی به درجه وحدت می‌رسیدم؛ کویری که گوهر وجود مرا، لخت و عریان، در برابر آفتاب سوزان حقیقت قرار داده، می‌گداخت و همه ناخالصی‌ها را دود و خاکستر می‌کرد و مرا در قربانگاه عشق، فدای پروردگار عالم می‌نمود...

ای علی! همراه تو به کویر می‌روم؛ کویر تنهایی، زیر آتش سوزان عشق، در توفان‌های سهمگین تاریخ که امواج ظلم و ستم، در دریای بی‌انتهای محرومیت و شکنجه، بر پیکر کشتی شکسته حیات وجود ما می‌تازد.

ای علی! همراه تو به حج می‌روم؛ در میان شور و شوق، در مقابل ابّهت وجلال، محو می‌شوم، اندامم می‌لرزد و خدا را از دریچه چشم تو می‌بینم و همراه روح بلند تو به پرواز در می‌آیم و با خدا به درجه وحدت می‌رسم. ای علی! همراه تو به قلب تاریخ فرو می‌روم، راه و رسم عشق بازی را می‌آموزم و به علی بزرگ آن‌قدر عشق می‌ورزم که از سر تا به پا می‌سوزم....

ای علی! همراه تو به دیدار اتاق کوچک فاطمه می‌روم؛ اتاقی که با همه کوچکی‌اش، از دنیا و همه تاریخ بزرگتر است؛ اتاقی که یک در به مسجدالنبی دارد و پیغمبر بزرگ، آن را با نبوّت خود مبارک کرده است، اتاق کوچکی که علی(ع)، فاطمه(س)، زینب(س)، حسن(ع) و حسین(ع) را یکجا در خود جمع نموده است؛ اتاق کوچکی که مظهر عشق، فداکاری، ایمان، استقامت و شهادت است.

راستی چقدر دل‌انگیز است آنجا که فاطمه کوچک را نشان می‌دهی که صورت خاک‌آلود پدر بزرگوارش را با دست‌های بسیار کوچکش نوازش می‌دهد و زیر بغل او را که بی‌هوش بر زمین افتاده است، می‌گیرد و بلند می‌کند!

ای علی! تو «ابوذر غفاری» را به من شناساندی، مبارزات بی‌امانش را علیه ظلم و ستم نشان دادی، شجاعت، صراحت، پاکی و ایمانش را نمودی و این پیرمرد آهنین‌اراده را چه زیبا تصویر کردی، وقتی که استخوان‌پاره‌ای را به دست گرفته، بر فرق «ابن کعب» می‌کوبد و خون به راه می‌اندازد! من فریاد ضجه‌آسای ابوذر را از حلقوم تو می‌شنوم و در برق چشمانت، خشم او را می‌بینم، در سوز و گداز تو، بیابان سوزان ربذه را می‌یابم که ابوذر قهرمان، بر شن‌های داغ افتاده، در تنهایی و فقر جان می‌دهد ... .

‌ای علی! تو در دنیای معاصر، با شیطان‌ها و طاغوت‌ها به جنگ پرداختی، با زر و زور و تزویر درافتادی؛ با تکفیر روحانی‌نمایان، با دشمنی غرب‌زدگان، با تحریف تاریخ، با خدعه علم، با جادوگری هنر روبه‌رو شدی، همه آنها علیه تو به جنگ پرداختند؛ اما تو با معجزه حق و ایمان و روح، بر آنها چیره شدی، با تکیه به ایمان به خدا و صبر و تحمل دریا و ایستادگی کوه و برّندگی شهادت، به مبارزه خداوندان «زر و زور و تزویر» برخاستی و همه را به زانو در آوردی.

ای علی! دینداران متعصّب و جاهل، تو را به حربه تکفیر کوفتند و از هیچ دشمنی و تهمت فروگذار نکردند و غربزدگان نیز که خود را به دروغ، «روشنفکر» می‌نامیدند، تو را به تهمت ارتجاع کوبیدند و اهانت‌ها کردند. رژیم شاه نیز که نمی‌توانست وجود تو را تحمّل کند و روشنگری تو را مخالف مصالح خود می‌دید، تو را به زنجیر کشید و بالاخره... «شهید» کرد...

پینوشت : و من هیچ نمیتوانم بگویم جز تمام قامت در مقابل ابوذران زمانم بایستم و سر تعظیم فرود آرم
و شرمگین باشم که در طایفه ای زندگی میکنم که هنوز ابوذرانش را به ربضه های تحقیر تبعید میکنند.....

دیدم به خواب حافظ....

2010-06-19T00:06:00.000-07:00

یکی از دوستان بسیار خوش ذوقم این شعر رو با این که میدونست
من مرید خواجه شیرازم برام فرستاد
گذاشتن این شعر اصلا به معنای توهین یا تمسخر جناب خواجه حافظ شیرازی نیست
فقط من باب انبساط خاطر دوستانه والبته تهی از حقیقت هم نیست.....

نیمه شبِ پریشب گشتم دچار کابوس‏

دیدم به خواب حافظ ، توى صف اتوبوس

گفتم: سلام خواجه، گفتا: علیک جانم

گفتم: کجا روانى ؟ گفتا: خودم ندانم

گفتم: بگیر فالى، گفتا: نمانده حالى

گفتم: چگونه ‏اى؟ گفت: در بند بى‏خیالى

گفتم که: تازه تازه شعر و غزل چه دارى

گفتا که: مى‏سرایم شعر سپید بارى‏

گفتم: ز دولت عشق ؟ گفتا که: کودتا شد

گفتم: رقیب ؟ گفتا: بدبخت کله پا شد

گفتم: کجاست لیلى ، مشغول دلربایى ؟

گفتا: شده ستاره در فیلم سینمایى

گفتم: بگو ز خالش، آن خال آتش افروز

گفتا: عمل نموده، دیروز یا پریروز

گفتم: بگو زمویش، گفتا: که مِش نموده

گفتم: بگو ز یارش، گفتا: ولش نموده

گفتم: چرا، چگونه؟ عاقل شدست مجنون؟

گفتا: شدید گشته معتاد گرد و افیون

گفتم: کجاست جمشید؟ جام جهان نمایش؟

گفتا: خریده قسطى تلویزّیون به جایش‏

گفتم: بگو ز ساقى حالا شده چه کاره‏

گفتا: شده پرستار یا منشى اداره

گفتم: بگو ز زاهد، آن رهنماى منزل

گفتا: که دست خود را بردار از سر دل

گفتم: ز ساربان گو با کاروان غم‏ها

گفتا: آژانس دارد با تور دور دنیا

گفتم: بکن ز محمل یا از کجاوه یادى

گفتا: پژو دوو بنز یا گلف تُک مدادى

گفتم که: قاصدت کو؟ آن باد صبح شرقى

گفتا که: جاى خود را داده به فکس برقى

گفتم: بیا ز هدهد جوییم راه چاره

گفتا: به جاى هدهد دیش است و ماهواره‏

گفتم: سلام ما را باد صبا کجا برد

گفتا: به پست داده ، آوُرد یا نیاوُرد ؟

گفتم: بگو ز مشکِ آهوى دشت زنگى

گفتا که: ادکلن شد در شیشه ‏هاى رنگى‏

گفتم: سراغ دارى میخانه‏اى حسابى

گفت: آن چه بود از دم گشته چلوکبابى

بلبل و شاه.....

2010-06-15T00:12:00.000-07:00

پادشاهی بود، پادشاهی راست راستکی.
تاجی بر سر داشت، مثل همه پادشاهان راست راستکی و درشکه ای سر تا پا از طلا داشت و قصری داشت،
تماشائی و ترسناک ـ همزمان.
دور تا دور قصر، برج و بارو بود.
و در برج و بارومحافظان گوش به فرمان بودند.
همین و بس.
آنجا جز محافظان گوش به فرمان،کسی نبود
چون آنجا کشور پرنده ها بود و پادشاه بر پرنده ها حکومت می کرد.
روزی از روزها، پادشاه بیکار بود، مثل همه پادشاهان راست راستکی که نمی دانند، کار چیست.
از این رو حوصله اش سر رفته بود.
ناگهان، از باغ، آوازی به گوشش رسید، آواز یک بلبل.
پادشاه چنین آوازی در تمام عمرش نشنیده بود.
از شنیدن این آواز کسالتش بر طرف شد، سر حال آمد و فرمان صادر کرد.
فرمان داد که پرنده آوازخوان را احضار کنند.
وقتی پرنده کوچک را دید، نامش را پرسید.
چون پادشاه قدرت تمیز نداشت و نمی توانست میان پرنده ها فرق بگذارد.
بلبل گفت که بلبل است.
پادشاه ـ حیرت زده ـ پرسید:
یک بلبل راست راستکی؟
بلبل که منظور پادشاه را نفهمیده بود، گفت :
البته که راست راستکی!
پادشاه با اخم و تخم پرسید :
یعنی، تو یک پرنده جادوئی نیستی؟
بلبل که اکنون، منظور پادشاه خرافی را فهمیده بود، جواب داد:
نه!
من یک بلبل معمولی ام، مثل همه بلبل ها.
من یک بلبل ساده، معمولی و کوچکم.
پادشاه ـ حیرت زده ـ پرسید :
چطور ممکن است که پرنده معمولی ساده کوچکی آواز به این زیبائی بخواند؟
پرنده کوچک که از جهل شاه شوکه شده بود، گفت :
همه بلبل ها چنین آواز می خوانند و من در این میان، استثنا نیستم.
پادشاه زیر لب گفت :
که اینطور!
پادشاه بیکاره و علاف، که بالاخره چیزی یاد گرفته بود، از جایش برخاست، روی تختش نشست، تاج بر سر گذاشت و به پرنده ساده، معمولی و کوچک فرمان داد :
برو، این آواز را به همه پرنده ها یاد بده!
یک هفته مهلت داری.
پس از یک هفته، همه پرنده ها باید مثل تو آواز بخوانند.
بلبل ساده، معمولی و کوچک که از حماقت پادشاه به حیرت افتاده بود، گفت :
همه پرنده ها نمی توانند مثل بلبل ها بخوانند.
هر پرنده ای آواز خاص خود را می خواند.
پادشاه با اخم و تخم بیشتر گفت که حوصله جر و بحث ندارد، پرنده ها سرسپرده و فرمانبر او هستند و باید بر طبق میل او رفتار و زندگی کنند.و فرمان صادر شده و باید بدون چون و چرا اجرا شود.
بلبل که می خواست پادشاه عقب مانده را قانع کند، دید که او به قفس اشاره می کند و خط و نشان می کشد.
پرنده کوچک شیفته آزادی بود و از زندان بیزار بود.
با شتاب از قصر پادشاه بیرون پرید، تا خود را به پرنده ها برساند و آواز دلخواه پادشاه را یادشان دهد.
مهلت یک هفته ای بزودی به پایان رسید و پادشاه قناری ها را احضار کرد، تا آواز بلبل را برایش بخوانند.
قناری ها آواز بلبل را به اجبار خواندند، ولی با صدای نازک خویش.
چه می توانستند کرد!
قناری ها همیشه با صدائی نازک آواز می خوانند.
پادشاه خوشش نیامد و دستور داد که قناری ها را بگیرند و زندانی کنند.
بعد نوبت به کاکلی ها رسید.
کاکلی ها هم خواندند.
پادشاه عصبانی شد و دستور داد که آنها را هم به زندان باندازند.
بعد نوبت چلچله ها شد.
چلچله ها هم خواندند، ولی با آهنگی سراپا خطا.
پادشاه فرمان داد که آنها را هم بگیرند و زندانی کنند.
بعد، سهره ها آمدند، فاخته ها آمدند، کلاغ ها و جغدها آمدند و خواندند.
پادشاه ـ کلافه و برآشفته ـ گوش هایش را با دو دست گرفته بود و می گفت :
من دیگر نمی توانم تحمل کنم!
پرنده ها اعصابم را خرد کرده اند.
بگوئید بلبل ها بیایند و بخوانند.
آنگاه، بلبل ها آمدند.
دسته دسته آمدند و روی شاخه های درختان، دور تا دور قصر شاه نشستند و خواندند.
با صدائی دلنشین و بلند.
آنسان که آوازشان در سرسرا پیچید و حتی به زیر زمین های قصر نفوذ کرد و بگوش پرنده های گرفتار در بند و زنجیر رسید.
پرنده های اسیر، همه با هم ـ همآوا با بلبلان خوش آوا ـ خواندند.
کاکلی ها با صدای خود خواندند.
قناری ها با صدای نازک خود خواندند.
چلچله ها با آهنگی سراپا خطا خواندند.
فاخته ها کو کو سر دادند و کلاغ ها قار قار کردند و جغدها ـ بغض در گلو ـ حق حق سر دادند.
مثل نهرها که به هم می پیوندند و سیل می شوند، آوازها به هم پیوستند و فریاد شدند.
فریاد پرنده ها ـ بسان توفان ـ قصر را به لرزه در افکند.
محافظان ـ هراس زده ـ از برج ها گریختند، میله زندان ها از هم گسست، قصر فرو پاشید و پادشاه ـ هراسان و پریشان ـ از کشور پرنده ها فرار کرد و تاج و تختش را با خود برد.
آنگاه پرنده ها نظم نوینی پی افکندند.

پینوشت:لازم به ذکر است که این مطلب رو بنده ننوشتم از کس دیگه است از یه انسان آزاده....

چنین گفت حکیم گرانمایه.....

2010-06-10T00:18:00.000-07:00

سروده ای از فردوسی بزرگ که درود و داد و دَهِش یزدان بر او باد
به راستی که استاد سخن حرف دل امروز ما رو زده....

در این خاک زرخیز ایران زمین

نبودند جز مردمی پاک دین

همه دینشان مردی و داد بود

وز آن کشور آزاد و آباد بود

چو مهر و وفا بود خود کیششان

گنه بود آزار کس پیششان

همه بنده ناب یزدان پاک

همه دل پر از مهر این آب و خاک

پدر در پدر آریایی نژاد

ز پشت فریدون نیکو نهاد

بزرگی به مردی و فرهنگ بود

گدایی در این بوم و بر ننگ بود

کجا رفت آن دانش و هوش ما

که شد مهر میهن فراموش ما

که انداخت آتش در این بوستان

کز آن سوخت جان و دل دوستان

چه کردیم کین گونه گشتیم خار؟

خرد را فکندیم این سان زکار

نبود این چنین کشور و دین ما

کجا رفت آیین دیرین ما؟

به یزدان که این کشور آباد بود

همه جای مردان آزاد بود

در این کشور آزادگی ارز داشت

کشاورز خود خانه و مرز داشت

گرانمایه بود آنکه بودی دبیر

گرامی بد آنکس که بودی دلیر

نه دشمن دراین بوم و بر لانه داشت

نه بیگانه جایی در این خانه داشت

از آنروز دشمن بما چیره گشت

که ما را روان و خرد تیره گشت

از آنروز این خانه ویرانه شد

که نان آورش مرد بیگانه شد

چو ناکس به ده کدخدایی کند

کشاورز باید گدایی کند

به یزدان که گر ما خرد داشتیم

کجا این سر انجام بد داشتیم

بسوزد در آتش گرت جان و تن

به از زندگی کردن و زیستن

اگر مایه زندگی بندگی است

دو صد بار مردن به از زندگی است

مدرسه....

2010-06-05T22:21:00.000-07:00

مدتیه که مدرسه تعطیل شده...
البته نه برای ما برای بچه ها ...دیگه صداشون نمیاد
صدای جیغ های بنفش شون ..خنده های بی دلیل و شادشون
بی انظباطی ها و شیرین کاری هاشون که تو رو یاد دوران مدرسه ات می انداخت
بعضی روزا دلم میگره..حیاط خالی مدرسه بی بچه ها لطفی نداره
دلم براشون تنگ شده ...برای اولهای شیطون ...دوم های یاغی و سوم های شلوغ.....
روزهای اول از این همه سروصدا کلافه میشدم...اما حالا دلم برای همون شیطنت ها تنگ شده
چقدر از یه کار کوچیک که براشون انجام میدادم ذوق میکردن و خوشحال میشدن
چقدر از این که مدل خودشون باهاشون حرف میزدن کیف میکردن..
فقط نمیفهمم چه دلیلی داره مدرسه بی حضور بچه ها باز باشه؟
مدرسه بی بچه ها یه ساختمان بی روح و زشته...
یاد دروان مدرسه خودمون به خیر..........

تقدیم به کودکی های تمام ناشدنیمان

اولين روز دبستان بازگرد
کودکي ها شاد و خندان باز گرد
باز گرد اي خاطرات کودکي

بر سوار اسب هاي چوبکي
خاطرات کودکي زيباترند

يادگاران کهن مانا ترند
درسهاي سال اول ساده بود

آب را بابا به سارا داده بود
درس پند آموز روباه و خروس
روبه مکار و دزد و چاپلوس

روز مهماني کوکب خانم است
سفره پر از بوي نان گندم است

کاکلي گنجشککي باهوش بود
فيل ناداني برايش موش بود

با وجود سوز و سرماي شديد
ريز علي پيراهن از تن مي دريد

تا درون نيمکت جا مي شديم
ما پر از تصميم کبري مي شديم

پاک کن هايي ز پاکي داشتيم
يک تراش سرخ لاکي داشتيم
کيفمان چفتي به رنگ زرد داشت
دوشمان از حلقه هايش درد داشت

گرمي دستانمان از آه بود
برگ دفتر ها به رنگ کاه بود

مانده در گوشم صدايي چون تگرگ
خش خش جاروي با پا روي برگ

همکلاسيهاي من يادم کنيد
باز هم در کوچه فريادم کنيد

همکلاسيهاي درد و رنج و کار
بچه هاي جامه هاي وصله دار

بچه هاي دکه سيگار سرد
کودکان کوچک اما مرد مرد

کاش هرگز زنگ تفريحي نبود
جمع بودن بود و تفريقي نبود

کاش مي شد باز کوچک مي شديم
لا اقل يک روز کودک مي شديم

ياد آن آموزگار ساده پوش
ياد آن گچها که بودش روي دوش

اي معلم نام و هم يادت به خير
ياد درس آب و بابايت به خير

اي دبستاني ترين احساس من
بازگرد اين مشقها را خط بزن

پینوشت: نمیدونم شاعر این شعر کیه اما هر کس هست خدا حفظش کنه من رو برد به دوران بی خیالی های دیوانه وارم

مانتوی طوسی...نیمکت پارک

2010-05-26T22:25:00.000-07:00

اپیزود اول

لوکیشن : یه پارک محله ای

زمان شب حدود ساعت 10

دختر تنها و غمگین رو یه نیمکت سنگی نشسته بود و فکر میکرد از همه چیز و همه کس دلزده و خسته بود اخم کرده بود و دلش میخواست بغضش بترکه...اما دیگه حال گریه کردن رو هم نداشت....

به صفحه موبایلش نگاه کرد مسیجش رو باز کرد و شروع کرد ا س ام اس دادن:

با مامان حرفم شده...حالم بده و ناراحتم اما خنده دار تر از این چیزا اینکه دارم فکر میکنم برای یه شب هم که شده جایی ندارم برم...ارسال کرد.
اپیزود دوم

لوکشین : خونه مادر بزرگ اتاق ته راهرو

زمان شب حدود ساعت 10
مادر بزرگ پای کمد خرد و ریزهاش نشسته و داشت چینی های بسته بندی شده رو از توی کمد در می آورد و جلوی نوه دومش میچید

عروس مادر بزرگ (مادر نوه دوم) هم کنارش نشسته و به نوه دوم که داشت ناز میکرد میگفت حالا این فلاسک رو بردار شاید بعدا به دردت خورد

نوه اول هم ایستاده بود و داشت این صحنه رو می دید

با خودش فکر میکرد وقتی میخواست بره کلاس اول مادر بزرگ براش یه روپوش طوسی خوشگل دوخت اما چون خواهرش(نوه دوم) هم دلش مانتو میخواست با اینکه هنوز دو سال به مدرسه رفتنش مونده بود ،مادر بزرگ یک دست هم برای اون دوخت مثل مانتوی نوه اول. هر وقت برای نوه اول چیزی خریده میشد محال بود برای نوه دوم خریده نشه ،هیچ وقت دوتای مادر بزرگ ،یکی نمیشد همیشه میگفت یکی برای تو ،یکی هم برای تو...اما اون شب دوتای مادر بزرگ یکی شد....نوه اول فکر کرد مادر بزرگ یادش رفته پس گفت:

ااااا...پس من چی؟

مادر بزرگ خندید و گفت: اووووو..حالا کو تا نوبت تو بشه هر وقت نوبت تو هم شد برات میخرم

مادر گفت: مادر حالا بذار انشاالله بشه بعد بگو منم میخوام

نوه اول فکر کرد...ااااااا...پس چرا همیشه حتی وقتی نوه دوم نوبتش نبود فقط محض خاطر اینکه دلش نشکنه هرچی واسه نوه اول تهیه میشد واسه اون هم تهیه میشد؟؟؟؟

تازه...مگر اون از نوه دوم بزرگتر نبود؟ چرا بهش گفتن...اوووووو حالا کو تا نوبت تو؟؟؟؟؟ پس تکلیف دل نوه اول چی میشه؟

بغض کرد...نه واسه خاطر چند تا چینی که پدر فکر کرد از روی حسادته...واسه این که بالاخره دوتای مادربزرگش یکی شد...

همون موقع آلارم اس ام اس موبایلش به صدا در اومد،یه پیغام داشت از دوستش .....

با مامان حرفم شده...حالم بده و ناراحتم اما خنده دار تر از این چیزا اینکه دارم فکر میکنم برای یه شب هم که شده جایی ندارم برم

نوه اول توی دلش خندید جواب داد:

منم اگر با مامان دعوام میشد جایی نداشتم برم چون این موقع ها دوست دارم تنها باشم....

اما حقیقت این بود فکر می کرد حالا که به راحتی دوتا ها یکی میشن ...دیگه کدوم خونه است که با همون عزت سابق تو رو که تاج سرشون بودی بپذیرن.؟؟؟؟ شاید هم اشتباه میکرد ..اما دلش شکست واسه همون دوتای یکی شده......

اپیزود سوم

لو کیشن : ماشین دوست توی پارک

زمان: صبح ساعت 7:20

دوست توی پارک پشت فرمون و نوه اول هم صندلی جلو کنار دستش نشسته بود دوست ساکت و غمگین رانندگی میکرد..

نوه اول: چه خبر خوبی؟

دوست : ای بد نیستم

نوه اول: چی شده بود دیشب؟

دوست: هیچی فراموشش کن

نوه اول فکر کرد : اینقدر ازم ناراحته که حتی نمیخواد حرف بزنه....اما من وقتی ناراحتم براش میگم
نوه اول: دیشب خونه مادر بزرگ بودیم....مادر برزرگم وقتی کلاس اول بودم برام یه مانتو طوسی قشنگ دوخت........نوه اول همه جریان رو برای دوست گفت...دوست سکوت کرد ...نو.ه اول آخرش گفت:

بالاخره دوتای مادربزرگ یکی شد....و فکر کرد دوساله یکی شده از وقتی که نوه دوم قرار شد عروس بشه......

و باز فکر کرد.....دوست چقدر ازش نا امیده.....از اینکه حتی توی وقت تنهاییش به دردش نخورد و باز فکر کرد.....وقتی خودش مشوشه چطور میتونه به دوست دلداری بده؟؟؟

با اینکه دوست کاملا برعکس عمل میکرد..... و باز فکر کرد......

از دیشب حسود و دوست بد شده ......

میشه باز هم زمان برگرده به همون روزی که قرار بود بره کلاس اول با همون مانتوی طوسی خوشگل؟

پینوشت یک: توضیح عکس:عکس مانتوی طوسی پیدا نکردم حتی دیگه تصویری از مانتوی طوسی مدرسه پیدا نمیشه اون مانتوهای ساده مدرسه هم به خاطرها پیوست یادشون به خیر
پینوشت دو: نمیخوام قضاوت کنید این حتی گلایه نیست فقط یه قصه است یه دل نوشته...باور کنید

ممد نبودی ببینی......

2010-05-24T00:06:00.000-07:00

ممد نبودی ببینی.....
.
.
.
.
هر چی خواستم این متن رو ننویسم نشد.....
از دو روز پیش تا حالا صد دفعه این تلویزیون اعلام کرد
برگ سبزی از دفتر افتخارات دولت خدمتگزار..افتتاح تصفیه خانه آب خرمشهر....نشانی از خدمت رسانی.....معنی ما می توانیم.

ای خدا.....حالا هی میگید متعصبی و این حرفها ..آخه واقعا خجالت نداره؟؟؟؟؟ بعد از 32 سال از انقلاب خرمشهر مظلوم تازه صاحب تصفیه خونه آب شده اونم به دست دولت خدمتگزار........
والا خجالت اوره حداقل تو بوق و کرنا نکنید این خبر رو ...نذارید کسی بفهمه مردم خرمشهر آب شربشون رو با دبه های پلاستیکی مثل روستاهایی که لوله کشی ندارن از تانکرهای آب می خریدند یا اگر اوضاع اقتصادی خوب بود از سوپر سر کوچه به شکل آب معدنی که این هم چند سالی اومده...... در حالی که کارون خروشان از خرمشهر میگذره
به قول حاج کویتی پور...بر لب دریا لب دریا دلان خشکیده است....
حالا نه اینکه فکر کنید خدای نکرده آب تصفیه نداشتن ها.... داشتن اما اگر اون آب تصفیه رو با اون همه لجن و میکروب و نمک پای کاکتوس می ریختی خشک میشد...
یادمه شوهر عمه ام خدا بیامرز ظهر گرما هر وقت می رفتیم خونشون(البته خونشون آبادان بود که فرقی هم نداره چون این دو شهر به هم چسبیدن و اوضاعشون یکسانه محض اطلاع اونهایی که خوزستان رو نمیشناسن!) آره داشتم می گفتم هر وقت میرفتیم
خونه شون یه دبه خالی برمی داشت اگر ماشینش به راه بود که با ماشین اگر هم نه با پای پیاده یه مسافت طولانی رو میرفت
و هن وهن کنان خیس عرق یه دبه آب شرب میاورد که یه وقت آب کم نیاریم خدا بیامرزتش ....همیشه سالروز فتح خرمشهر تا تلویزیون شروع میکرد..ای خطه سرافراز و از این حرفا میگفت بابا به داد این مردم بدبخت برسید!!!!!!
حالا آقایون لطف کردن اومدن تصفیه خونه زدن ...اولا که وظیفه شون بود حق ندارن مردم مظلوم آبادان خرمشهر و منت کش کنن
ثانیا باید از خودشون خجالت بکشن اینقدر اعلام نکن ما میتوانیم یعنی ما توانایی یه تصفیه خونه زدن رو هم نداشتیم
که ما میتوانیم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟مگه قرار بود شعبه دو ناسا رو توی خرمشهر افتتاح کنن که ما می توانیم؟؟؟؟
.
.
.
.
.
واقعا ممد نبودی ببینی...و نیستی که ببینی
نام بلند تو وهمه شهدای خرمشهر گرامی و جایتان سبز در کنار امام حسین (ع) که هستید برای ما هم دعا کنید عاقبت به خیر بشیم

سردار گم شده هور....

2010-05-12T23:34:00.000-07:00

یا هله سید ...یا هله خویه.....
خوش آمدی سید ...خوش آمدی برادر
قدم هایت نور باران ......
فرزند سرافراز خطه دشت ازادگان....پور رشید خوزستان ...به خانه خوش آمدی
مرد لحظه های ناورد های هول...کجاست ثالث تا برایت بسراید....
بی شک اگر فردوسی بود جوانمردی ات را همپای رستم شهنامه می ستود...
بی شک اگر فردوسی بود رشادت را همپای رشادت کاوه وصف میکرد...
بی شک اگر فردوسی بود جوانیت را همپای جوانی سهراب مویه می کرد...
برایم بگو چگونه هور از تو دل کند..... و تو چگونه از قرارگاه نصرت؟
مگر می شود از فتح خیبر و بدر یاد کرد و نام تو را نبرد.....
فرمانده گمنام شناسایی های پرخطر....
مام خوزستان مانند تو کم فرزند نداشت...اما تو چیز دیگر بودی
مادرت بیست سال است که چشم به راهت نشسته....
دیگر آنقدر بزرگ شدی که به آسمانها سر میسایی......
دیگر مادر نمیتواند در آغوشت بگیرد و برایت لا لایی دللول بخواند....
هور تو را و بر دستهایش تشییع کرد....و امروز بر دستهای ما میروی تا در خاک گرم خوزستان آرام بگیری
هرچند که دیگر چیزی باقی نمانده تا به خاک بسپاریم..ملائکه همه وجودت را به آسمانها بردند
حیف بود تن آسمانیت زنجیر زمین شود
خوب شد رفتی سردار ..این روزها سخت است.
اگر بودی و می دیدی باز با همان نجابتت لب فرو می بستی و خون جگر میخوردی
خوش باز گشتی...بگذار به وسعت همه فریاد های در گلو خفتمان برایت هل هله کنیم
زیرا در سرزمین من رسم است برای هجرت همه جوانان ناکام هله هله می کنند....
یا هله خویه ...یا هله.....یا هله

پیونشت: تقدیم به فرزند گم شده هور، به فرمانده رشید بدر و خیبر سردار شهید علی هاشمی که بعد از بیست سال پیکر پاکش به آغوش مام وطن بازگشت.

بوی جوی مولیان......

2010-05-10T00:39:00.000-07:00

همش یه ورق نامه......

دیوانه ام کرد.....
مگه چی نوشته بودی جز یه دستورالعمل ساده....
توی کاغذ آبی که دورش فرشته های کوچولو پرمیزدن....
اما با لحن مریمی ...با خطت که دلم براش پر میزد
یادم رفته بود ...دست خطت رو نمیگم....شوق خوندن نامه های دست نویست رو...
یادته چقدر برای هم نامه می وشتیم و تو همیشه به دستخط خرچنگ قورباغه من میخندیدی؟
تازه با چه اعتماد به نفسی واست شعر هم مینوشتم .....
یادش به خیر انگار هزار سال از اون روزها میگذره
نامه ات رو خوندم...خوندم ..خوندم ...شاید صد بار...
به دلم نشست سلام زری جونی که نوشته بودی...
زودی میامت امیدوارم کرد.....
برام بوی جوی مولیان شد....میام روزی که میای
لعنت به این ایمیل های زشت و بی قاعده
کجا میتونن جای دست خط خاص تو رو بگیرن با اون امضا که وسطش یه تیکه...انگار برای تاکید میذاری
شاید اگر بهم نامه دست نویس می نوشتیم حجم دلتنگی هامون اینقدر زیاد نبود
تموم میشه ماه تمام من........
.
.
.
.
.
پینوشت: تقدیم به مرمر خودمون با اون دست خط خاص و قشنگش

پنجره ها....

2010-04-10T00:22:00.000-07:00

از همه پنجر ه ها دل گیرم

بیزارم.....

دل من خون همین پنجره هاست

که تو را ساکت و سرد و تنها در حصار تنگش می کشد در آغوش

و من این سو به مثال ماهی که برون مانده از آب

یا چو مرغی که گلو ببریدند

از برایت پر پروازم را می برم تا لب تیغ

تا تو حسرت مخوری....

ومرا شاد نبینی هرگز

آن زمان که نفس پنجره ها نفس گرم تو را می گیرند............

کاشکی می مردم لحظه ای که نفس گرم تو با نقش غبار برتن پنجره ها حک می شد

نیستی حال که من پنجره را بگشودم

به مثال روزی

که من و تو

از ورای شیشه

دست در دست نسیم

ازهمان فاصله بی پایان

زمزمه می کردیم

دوستت می دارم

پی نوشت:دیشب داشتم دفتر شعرم رو ورق میزدم این شعر به چشمم خورد معلوم نیست توی کدوم حال خرابم
سرودمش اما دوستش دارم .....

درد...

2010-04-04T23:31:00.000-07:00

خواب آلوده ام.....

این هوای بهار من را کشت...مست و مدهوش و بی حوصله

هوا خاک آلود است....بهار خاکی

این روزها هم میگذرد اما سخت .....

به هر بهانه ای میگذرد جز بهانه زندگی بی دغدغه....

اصلا مگر میشود زندگی کرد آن هم بی دغدغه؟؟؟

در این وانفسا دردی آزارم میدهد ....

درد لیلی بودن.....

پی نوشت: حالا نشینید فکر کنید عاشق شدم ها!!!! نه اصلا از این خبرا نیست بعدا میگم!

برای هفت سینی که ندارم......

2010-03-15T23:11:00.000-07:00

نوروز سالهای پیش....

الو؟
سلام پس کی می یان؟ اشکال نداره حالا دو روز مدرسه نرن بیاین دیگه حوصله مون سر رفت.....

می بینم که همه جمع شدیم ...به به خونه جدو و مامیه شلوغ شد باز همه هستن ...بابا اونا که حالا نمیان ....فعلا همه آزادیم

مریم ببین سمنو رو بذاریم وسط بهتر نیست...سیب اون طرف باشه...فاطی برو کادوها رو بیا بذاریم دور سفره

احمد از یه زاویه ای عکس بگیر که همه سفره از توی آینه معلوم باشه، میشه؟

مامیه اجازه میدی آینه توی اتاقون رو بیاریم واسه پای هفت سین؟

جدو از باغ دو تا گل محمدی بچینم میخوام بذارم توی کاسه آب...خواهش میکنم

هفت سین هیچم مسخره بازی نیست کسی ازت دعوت نکرد بیای نگاه کنی ...برو رد کارت...مریم یواش، ولش کن...آآآه بچه پررو!

.
.
.
.

این جدوتون کجا رفت ؟؟؟برید بگید بیا الان سال تحویل میشه ..لا اله الا الله ....مریم، مامیه برو جدوت رو بیار!

نگاه کن دستهای مهین پر از پوله...آقای مینایی بیا بشین الان سال تحویل میشه!!!مهینی نمیتونم!!!!

وای ببینید حافظ چی گفت...عجب تفالی شد...بخونم؟ همه گوش کنید!

عمو بخونید ببینم تفال شما چی در اومد؟ آقا..یکی یکی به نوبت اول مال من.....

عیدی های من کو ؟کی برشون داشت...عمه پاکت هات دست بابامه، قایمشون کرده پشت کوسن ها ....بده ببینم تو هم!!!!

اول از بزرگتر ...یادتون نره دست جدو رو ببوسید....زهرا بیاد جلو بعدشم مرومی......

غذا نمی کشید بابا مردیم از گشنگی...حالا نمیشه بعدا نماز بخونید.....دخترا بیان کمک!!!!!

وای دارم میترکم خیلی خوردم ....منا بریم ظرف بشوریم!

فاطی ،مرمر شما سفره رو جمع کنید دیگه!!!مائده جان کمک بفرمایید لطفا، بی زحمت!!!!

عمه مهین کشتیمون با این بوی بخور....وای وای وای ...بیا عمه چای نبات آوردیم...عمو براتون چای بریزم؟

آقا ما عصری باهاتون خونه این و اون نمیایم خودتون برید ......ما بریم که شما بشینید ور دل هم هی ور بزنید؟؟؟
.
.
.
.
.
.
.
نوروز 1389

دلتنگم......بوی عید نمیاد.....ماهی نخریدم و سبزهم......اصلا هفت سین ندارم

هیچ کس نیست .....هم رفتن ...بعضی ها اون ور آب...بعضی ها این ور آب.....بعضی ها هم که برای همیشه

هفت سین بی جدو و مامیه.....بی مرمر ...بی عمه ...بی عمو..... بی خنده ...بی شوخی ...بی تفال ....برای زری هفت سین نیست

دست پر برکتت رو جدو، نگاه پر مهرت رو مامیه، آغوش گرمت رو عمه و حرفهای بی نظیرت رو عمو ...امسال به شدت کم دارم

پارسال هفت سین رو بی مرمر چیدم...به لطف عمه ها خوب شد.....نبودی خواهری، اما باز بقیه بودن

امسال نه هفت سین هست ...نه شما ...نه بقیه.....فقط ماییم....مثل همیشه...

خونه جدو برای اولین بار توی این همه سال روز سال تحویل خالیه....وکاش امسال برای آخرین بار باشه که خالی مونده....آمین!

پیوست: نشینید برام بنویسید هیچ کس نیست خدا هست و اینا ها..این رو خودم خوب میدونم....

آی آدمها....

2010-03-07T00:09:00.000-08:00

آی آدمها که بر ساحل نشسته شاد و خندانید

یک نفر در آب دارد می سپارد جان..........

بابا یکم متوجه باشید تو رو خدا.....

چرا اینقدر عین ....زندگی میکنید؟؟؟؟؟

واقعا بعضی ها چه بی خیال زندگی میکنن هاااااا........

والا کاشکی من هم مثل اونا اینقدر دل گنده و به قول ما خوزستانی ها دنده پهن بودم

بعضی وقتا به خودم میگم این همه استرس و تشویش وحرص خوردن برای کی و چی؟

من کی ام و کجا نشسته ام؟ درست نشستم یا غلط؟

درست میگم یا غلط؟ راست یا دروغ؟

کی باورت میکنه بچه؟ کی دلش می سوزه که تو اینقدر حرص میخوری؟

آدمهایی که سالهاست میشناسمشون حرفم رو نمی فهمن وای به حال بقیه عالم

ای خدا آدم که عقل کل نیست که.....

چه بساطی داریم هااااااا!!!!!!!!!

شیطونه میگه بزنم همچین.....

اما بازم خدا رو شکر که هستی خدا........................

اگر احمد نبود آدم کجا بود....

2010-03-03T00:35:00.000-08:00

به احترامت تمام قد قیام می کنیم من و همه کائنات..........
که عالم به آبروی تو آبرو یافت
و خورشید از نور جمال تو فروزان است
نامت بلند باد که انسان را تولدی دوباره بخشیدی
ما را در حریم اهورایی حرمت بپذیر یا رسول الله

زاحمد تا احد یک میم فرق است

جهانی اندراین یک میم غرق است

یقینا میم احمد میم مستی ست

که سر مست از جمالش چشم هستی ست

زاحمد هردو عالم آبرو یافت

دمی خندید و هستی رنگ و بو یافت

اگر احمد نبود آدم کجا بود

خدا را آیه ای محکم کجا بود

چه می پرسند کاین احمد کدام است

که ذکرش لذت شرب مدام است

همان احمد که جامش جام وحی است

به دستش ذوالفقار امر و نهی است

همان احمد که ختم الانبیا شد

جناب کنت و کنز مخفیا شد

همان اول که اینجا آخر آمد

همان باطن که بر ما ظاهر آمد

میلاد آخرین فرستاده خدا حضرت محمد بن عبدالله (ص) و فرزند بزرگوارش امام جعفر صادق(ع) بر همگان مبارک

داداش احمد عزیزم : تولد قمریت مبارک در پناه حضرت رسول شاد ،سلامت و موفق باشی

شقشقیه.....

2010-02-28T00:29:00.000-08:00

به راحتی ترکیدن یک حباب ومحو شدنش.....

انکارت میکنند.........

به همان راحتی.......

رخ در رخت می ایستند و میگویند دروغ میگویی اما به زبان بی زبانی....

مدرک اثبات حقیقتت را نشانشان میدهی....میگویند...بگذریم....

میگذریم.............

اشتباهاتشان را به گردن تو می اندازند و میگویند شما باید هوشیار باشید......

مضحکه ات میکنند و به دل خوش میخندند.........

کرور کرور حرف پشت سرت میزنند و در مجامع دیگر تکریمت میکنند

آنچنان که باور نمیکنی اینها همان مردمانند.......

اینها از کدام قبیله تاریخند؟؟؟؟؟

اگر علی بود آنها را به چه توصیف میکرد؟

آیا شقشقیه علی بر آنها رواست؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

در شهر من خاک می بارد.....

2010-02-24T22:13:00.000-08:00

توضیح عکس: اهواز پل سفید 4 اسفند 88 !!!!

اینجا شهر من است....

اهواز........

می گویند بوی عید می آید...

همه در تکاپوی خانه تکانی....

می گویند تهران باران می بارد...

شهرهای ایران همه لباس بهاری بر تن می کنند....

اینجا شهر من است....

در آستانه بهار اما نه بوی عید می آید نه بوی باران....

البته باران می بارد اما نه باران رحمت ....خاک می بارد ...از آسمان ...از زمین ....رحمت از شهر من میرود.....

شهر من با دست های خویش خاک برسر می ریزد انگار عزادار از دست دادن عزیزی است

این همان شهری است که می گویند چرخ اقتصاد کشور را می چرخاند...

شرکت ملی نفت ایران،شرکت ملی صنایع فولاد ایران،شرکت ملی پتروشیمی ایران، تنها کارخانه نیشکر ایران .......

اینها همه در شهر واستان من است....خوزستان زرخیز..خوزستان مقاوم با مردمی شریف ونجیب ....

مردم ستم کش همیشه خاموش.....همیشه خاموش

شهر من با دست بر سر خویش خاک می ریزد......

خوزستان در آستانه عید عزدار است ...

هموطنان به قطب اقتصاد ایران خوش آمدید!!!!!!

دلل لول....

2010-02-22T21:42:00.000-08:00

دلل لوول دلل لوول دلل لوول یوما.....

تق تق تق تق.....

صدا یه انگتشر عقیق که نگینش با هر حرکت دست تکون میخوره و صدا میده

تکون های منظم توی یه آغوش گرم و مهربون

پرواز به سوی عالم خواب...یه خواب بی دغدغه، بی کابوس

دلل لوول دلل لوول دلل لوول....تق تق تق

هر انسان بیداری رو خواب میکنه چه برسه به من که مست و مدهوش این صدام

مدتیه بیخوابم،خوابم هام خواب ارامش نیست ...پر از دغدغه پر از کابوس

مامیه نمیای برام لالایی بخونی زهور خوابش نمی بره........

این خانه من نیست.....

2010-02-21T21:37:00.000-08:00

و باز کسی دیگر میرود....

اینبار نیز گوهری از گنجینه ادبیات ایران کم شد دکتر خسروفرشیدورد استاد ادبیات فارسی درگذشت .
اما نه آنچنان که شایسته انسانی بزرگ چون او باشد....در صبح سرد روز بیستم بهمن ماه در سرای سالمندان نیکان شمع نازنین وجودش در تنهایی و غربت خاموش شد.خدایش بیامرزد....
یکی از شعرهایی که من از این استاد گرانقدر داشتم و بسیار هم زیباست رو تقدیم میکنم به همه عزیزانی که دور از خاک وطن هستند...

تقدیم به دوپاره وجودم مریم بانو و احمد آقا و دوست عزیزم سارا خانم گل.....

اين خانه قشنگ است ولي خانه من نيست

اين خاک چه زيباست ولي خاک وطن نيست

آن کشور نو آن وطــــن دانش و صنعت

هرگز به دل انگيــــــــــزي ايران کهن نيست

در مشهد و يزد و قم و سمنان و لرستان

لطفي است که در کلگري و نيس و پکن نيست

در دامن بحر خزر و ساحل گيلان موجي است

که در ساحل درياي عدن نيست

در پيکر گلهاي دلاويز شميران

عطري است که در نافه ي آهوي ختن نيست

آواره ام و خسته و سرگشته و حيران

هرجا که روم هيچ کجا خانه من نيست

آوارگي وخانه به دوشي چه بلايي ست

دردي است که همتاش در اين دير کهن نيست

من بهر که خوانم غزل سعدي و حافظ

در شهر غريبي که در او فهم سخن نيست

هرکس که زند طعنه به ايراني و ايران

بي شبهه که مغزش به سر و روح به تن نيست

پاريس قشنگ است ولي نيست چوتهران

لندن به دلاويزي شيراز کهن نيست

هر چند که سرسبز بود دامنه آلپ

چون دامن البرز پر از چين وشکن نيست

اين کوه بلند است ولي نيست دماوند

اين رود چه زيباست ولي رود تجن نيست

اين شهرعظيم است ولي شهرغريب است

اين خانه قشنگ است ولي خانه من نيست

تویی که تویی،منم که منم....

2010-02-07T23:03:00.000-08:00

خداوندا ، چگونه تو را بخوانم كه من منم ؟ و چگونه از تو قطع اميد كنم كه تو ، تويي ؟

خداوندا ، ازتو نخواسته ام تو به من عطا ميكني ،پس از چه كسي بخواهم كه به من عطا كند؟

خداوندا ، تو را نخوانده ام و تو پاسخم مي دهي ، پس چه كسي را بخوانم كه پاسخم دهد ؟

خداوندا ، زاري نكرده به درگاهت ، بر من مهرباني ميكني ،

پس نزد چه كسي زاري كنم كه بر من مهرباني كند ؟

بارالها ، آن سان كه دريا را براي موسي شكافتي و نجاتش دادي ، از تو ميخواهم كه

بر محمد (ص) و آل او درود فرستي و مرا از تنگناهايي كه در آن گرفتار شده ام

وارهاني و مرا ازگشايش و فرج زودرس بهره مند كني ،

به فضل رحمتت اي مهربان ترين مهربانان .

آمين يا رب العالمين

سرآغاز....

2010-02-07T22:53:00.000-08:00

و اینک آغاز راه....

و شروعی دیگر....

فقط با نام او.....

به نام خدای من...